فرهاد مجدآبادی

ترانه ها و همه شعرهایی که ایرج در اشکال دیگر ادبی، سروده است، علاوه بر همه ویژه گی های شاعرانه و هر آنچه که از یک شعر ناب انتظار می رود، برخوردار از یک ساختار دراماتیک بیمانند است که خواننده یا شنونده را از آغاز تا پایان شعر از یک مسیر مطمئن و جذاب به سرمنزل مقصود می رساند. در این ساختار دراماتیک، تصاویر محکم ، جاندار و بدیع یکی پس از دیگری ما را در پیچ و تاب آنچه ایرج می خواهد بگوید- و گاه آنچه که نمی گوید ، اما به گوش جان و دل می شنویمش- با خود درگیر می کند. من در هیچ یک از اشعاری که از ایرج خوانده ام یا ترانه هایی که با صدای پرآوازه ترین خوانندگان ایران از او شنیده ام، حتی یک جمله یا عبارت بی مورد ، اضافی یا نابجا نمی یابم. تصاویر و معانی ترانه های ایرج اگرچه آشکار و پنهان، نشانه فوران حس فوق العاده و سرشار از هیجانات روحی او هستند، اما همچون قطعات یک منبت کاری استادانه با ظرافت و دقت بسیار در کنارهم قرار گرفته اند. اجزاء درخشانی که پرتو حضور آن ها را نه گرد و غبار سالیان و نه پست و بلند زمانه کمرنگ نمی کند. اگرچه بسیاری از منتقدین، شعرشناسان و علاقمندان شعر و موسیقی ایرج را با چند تن از شاعران همدوره یا همسن و سالش مقایسه می کنند و یا در یک ردیف قرار می دهند، اما ایرج از محدود شاعرانی ست که از آغاز کارش تا به امروز، و درست همان لحظه هایی که موج خروشان حسی دردناک، زیبا، شورانگیز، عاشقانه یا خشمناک اورا به سرودن واداشته است، همیشه می دانسته چه می خواهد بگوید و چگونه باید بگوید. ایرج شاعری ست یگانه در خلق ترانه های عاشقانه، سیاسی و اجتماعی بی نظیر و ماندگار، با توشه ای فراوان از ادبیات و فرهنگی غنی ایران و با نگاهی همیشه به سوی آینده ، عشق و آزادی انسان.

فرهاد مجدآبادی