نذار که عشق من و تو ،
اینجا به آخر برسه
بری تو و مرگ من از ؛
رفتنِ تو سر برسه !

پارسال بود، سال هزار و سیصد و هشتاد و چهار !
صدا، صدای خواننده ای که صمیمیت لحن اش ، تو را بالا می برد و بالاتر و رهایت می کند روی ابرهایی که از اشک های خودت خیس اند !
و این موج بی نظیر حس همذات پنداری در ترانه های جنتی عطایی ، چقدر بی تابت می کند و نزدیک به احساسات خاطرات گم کرده ات . انگار یکی دارد برای دلتنگی ها و دلشوره های بی پایان تو می نویسد و دیگری آنقدر دلتنگ می خواند که تو ، تازه از حسِ دلتنگی ات ، بغض می کنی !
التماس های معصومانه جنتی را پیش تر ، زندگی کرده بودم :
گریه نمی کنم ، نرو !
بغض نمی کنم ، بشین،
حرف نمی زنم ، بمون
آه نمی کشم ، ببین !

و این دفعه آن زندگی لعنتی را شانه به شانه این ترانه و آن صدای جادویی ِ دلتنگ ، آنقدر گریه کردم که دلشوره هایم تمام شدند و انتظار جای همه لحظه ها نشست . انتظار برای چه ؟ برای که ؟ نمی دانم !
این اولین بار نیست که جنتی دست به نوشتن ترانه ای می برد که تو را به یاد خودت می اندازد، انگار التماس که نه، نجواهای نگفته ات را بازگو می کند. حرفهایی که یا شهامت گفتنش را نداری یا اگر نه ، بگویی که چه بشود ؟ به که بگویی ؟ اما او خوب میداند که با آن لطافت استادانه اش حرف می زند و تو دلواپسی هایت را از زبان دیگری می شنوی ، بغض می کنی و سبک می شوی !
چه همنشینی ماهری دارند کلماتش ؛
دست کدوم غزل بدم نبض دل عاشقمو ؟
چه پارادکس های زیبایی ؛
سد سکوت ، چکاوک- جنگل شب، خورشید- آتشفشان، دریای پر تلاطم ، ...
ترانه چکاوک گذشته از شعر بسیار زیبای جنتی ، صدای بی نظیر خواننده اش و ملودی و تنظیم در خور و مناسب آهنگسازش از آن اثری ماندگار و تأثیر گذار ساخته است که بی شک بی یاری آن عزیزان هنرمند میسر نبوده و نمی باشد.
آنقدر نسبت به این ترانه از احساس پُرم که هیچ نقد شایسته و بایسته ای را نمی توانم. " چکاوک" را دوست دارم چون آن را زندگی کردم. همین !
به احترام آن همه بغض شیرین پس این ترانه ، لطفاً یک دقیقه لبخند بزنید !