لوكيشن آشپزخانه است ، مسلما با معماري كهنه اي ؛ نه open است كه گوشه نشيني كاشي هاي آشپزخانه را به فراغت گل هاي فرش سالن پذيرايي بياميزد و به زن آشپزخانه مجال نفس كشيدن بدهد و نه بويي از تكنولوژي ماشين ظرف شويي برده تا " گل بانوي ايثار" ترانه جنتي عطايي ، فرصتي براي آسودن داشته باشد. زن و مادر ترانه جنتي ، شبيه " مادركان " خيلي ازما، مشيتش گره خورده به كاسه و بشقاب ، به رخت و صابون و ديوار، تا عاشقانه و نجيبانه خنده هايش را درحباب و سنگ ببيند و نفس هايش را در قل قل سماور بجوشاند و به آرزوهايش ادويه بزند و زيبايي و جوانيش را براي خردسالان خانه اش بپزد. حالا بيايم و ترانه اي كه مرا به ياد سي سالگي مادرم مي اندازد را از اين پنجره نگاه كنم كه اين زن در چارديواري آشپزخانه اش بيچاره شده؟! بيايم شاعرانگي جنتي عطايي را با بحث هاي متداول و نخ نما و هميشه تكرار حقوق زنان بسنجم؟! بگويم چه بي انصاف است اين ترانه ، كه زن قصه را بيرون از سينك ظرفشويي نديده؟! يا گلايه كنم از نگاهي كه زن حاضر در آشپزخانه را با تمام بي انصافي و يكسويه نگري هاي تاريخي كه بر او نشانه رفته، شاد و راضي و صبور و سير وصف كرده؟! نه! ترانه اي كه مرا به ياد سي سالگي مادرم مي اندازد را ستايش مي كنم و براي رضايت و عاشقيش ، در همين ترانه هم كه شده، خوشحالم و دوست دارم فكر كنم ترانه جنتي، به همه زنان روشنفكر و غير روشنفكر اين سرزمين تقديم شده. به رنج ها و صبوري ها و تحمل هاي مادرم در سي سالگي و حتي خود من كه با تمام ادعاهايم ، شبيه مادرم قرمه سبزي مي پزم! به نيمه تاريخي تمام زنان ايراني ، روشنفكر و غير روشنفكر، و به تمام آشپزخانه هاي مشرق زمين!