آن شب با ایرج نازنین به «خانه» رفتیم...

جمعه شب 23 سپتامبر، در محل دانشگاه مک گیل، مونتریال، کبک (کانادا) به دعوت آقای سیامک امیری، چهره فرهنگی و نام آشنای شهر؛ و همچنین به همت گروه« الیوتیون»، جامعه ایرانیان مونتریال شاهد یگانه شبی از عشق و شور و شعرو ترانه بود. ایرج جنتی عطایی نازنین، جوان تر و نوتر از همیشه، با کوله باری از عشق و شعرهای نغز شهر پائیزین و نمناک ما را به سفری دور، زیبا و سخت خاطره انگیز برد. شب با سخنان کوتاه از فرهاد ارشاد (مدیر مسول آلیو تیون) -در جستجوی معنای ترانه نوین پاپ و حضور قدرتمند ایرج جنتی عطایی در 3 دهه اخیر در عالم پاپ ایران، در ایران و در تبعید- آغاز شد. سپس ایرج جنتی عطایی زلال و آشنا، سراسر عشق و لبخند پشت میز خطابه رفت و از همان آغاز بر سر اصل مطلب رفت... با ترانه آغاز کرد... و با ترانه پایان داد... ما مخاطبان او در شاعرانه گی بهتی ژرف، روح و جان به واژگان جادویی او سپردیم؛ ترانه هایی که اینک قدمتی فراتر از عمر تبعید و مهاجرت ما یافته اند، ترانه هایی که با ما در سال های عشق و بیم و امید، اضطراب و فاجعه و... همراه بوده اند؛ ترانه های خاطره های ماندنی و اثرگذار... ترانه هایی که در بزنگاه های خطیر هستی، بر لبان ما جاری شد... به گاه تن‌لرزه های عشق های معصوم نوجوانی، در لحظه های انفرادی و شکنجه و اعدام های پرشمار آن تبار سوخته... در بامدادان شب های فرار و گریز از وطن... به امید واهی بازگشت هر چه زودتر، آن شب، ترانه های ایرج تنها بر هیبت حضور زیبا و زلالی صدای عاشق او استوار بود، بی هیچ موسیقی و کمکی... شب سراسر جادوزده حضور آشنا و مهربان او بود... ایرج از جنگل گفت، و خاتون، و یاور همیشه مومن، خونه، گل سرخ، دریایی، مرا به خانه ام ببر و... و... ما با او، ترانه هایش را در دل های عاشقمان نجوا کردیم، و به یاد سال هایی که آرتزین آرمانخواهی و امید به بهروزی و نیکویی انسان و جهان، جان ما را به انفجار می کشید... بر گور حسرت های دروغین سر خم کردیم و بی صدا گریستیم... بخش پایانی شعرخوانی جنتی با پرسش های پرشمار مخاطبان مشتاق ترانه نوین ادامه یافت، پرسش هایی که پیش و بیش از همه نشان از زنده و برقرار ماندن پاپ نوین و مهم تر از آن حضور پرصلابت ایرج عزیز در پی آوار بی انتهای سال های غربت و تبعید بود. پس از شعرخوانی، دوستداران ایرج با او دانشگاه را ترک کردند و با شوخ‌چشمی‌ها و طنز ظریف او در پسکوچه های سنگفرش مونتریال خنک و زیبا، شب را جوان و زنده داشتند. ایرج نازنین چهار روز پس از شب شعرش، مونتریال را به قصد لندن، اقامتگاه هجرتی اش ترک کرد و دوستان دیرینش را در آرزوی دیدار تنها گذاشت... به امید بهروزی او و با آرزوی بالندگی میراث همیشه جوان ترانه‌هایش...