( فقط خانوم ها بخوانند لطفا ! )

تو رُ مي شناسم اي شبگرد عاشق ،
تو با اسم شب من آشنايي
از اندوه تو و چشم تو پيداست ،
كه از ايل و تبار عاشقايي ...

عواطف زنانه خيلي پيچيده تر از اونه كه مردها به راحتي بتونن بشناسنش ! تا حالا شده از خودت بپرسي كه چن تا مرد ميشناسي كه احساسات زنانه تو رُ بفهمن ؟
مي دوني چيه ؟ اونقدر تعدادشون كمه كه مي توني بشماريشون ! ولي يه چيزي رُ مطمئني، اونم اينه كه تو اين تعداد (حالا مهم نيست نفر چندم ) اسم ايرج جنتي عطايي حتماً هست !
زنانگي ترانه هاي جنتي اونقدر حقيقي و قابل لمسه كه حتي با اينكه يه مرد اونو نوشته به اكثر مردها حس همذات پنداري رُ نمي ده ، آخه مگه چن تا مرد مي توني پيدا كني كه وقتي از آشپزخونه حرف مي زني جاي اينكه احساس گرسنگي بهشون دست بده ، بفهمن كه تو داري از دلتنگيات صحبت مي كني ؟
هيچ وقت شده توي تنهايي هات دور خودت و احساساتي كه دليل روشني براي غمگين بودن يا شاد بودنشون نداري پيله ببندي ؟
هيچ مردي ( حداقل كمترين مردي) مثل يه زن نمي دونه گريه هاي بي بهونه يعني چي؟ نمي دونه توي خونه راه رفتن و لمس همه چيزايي كه شكلي از انجماد خاطره ها ن چه مفهومي مي تونه داشته باشه ؟ نمي دونه كه گاهي وقتها كه داد مي كشي و دعوا راه ميندازي ، دليلش حتماً اين نيست كه تو از چيزي عصباني هستي ، شايد تنها علتش اينه كه مي خواي مردي كه همراهته بهت يادآوري كنه هميشه كنارت مي مونه و حتي وقتهايي كه ناراحت يا بداخلاقي تو رُ دوست داره !
و چقدر قشنگ جنتي عطايي همه اينها رُ مي فهمه !
اونقدر زنانگي ترانه هاي استاد لطيفه كه حتي تو رُ كه زن بودنت رُتــوي كشاكش بي رحمي هاي اين دنياي قدرت طلب فراموش كردي ، به ياد احساسات سرپوش گذاشته ات مي ندازه ، ترانه سرايي كه مي دونه تا پروانه شدن راه سخت پيله بستن توي دستاي يك زنه !

چقدر قصه حسادت هاي شيرين عاشقانه تو رُ خوب باور كرده اونجايي كه مي گه :

از خوابِ قصه بلند شو ! اسبِ چوبيتُ رها كن !
ماه پيشوني مالِ قصه س! مردِ من ، من و صدا كن !

چقدر جنس ايثار تو رُ خوب مي شناسه :

اگه از افسانه دورم ، اگه ماه پيشوني نيستم
اگه با زمين غريبه ، اگه آسموني نيستم
مي تونم يه سايه باشم ، براي يه خوابِ شيرين
مي تونم نوشدارو باشم براي يه لحظه تسكين ...

چقدر به درك دلشوره ها ي تو نزديكه :

خوابم يا بيدارم ؟ تو با مني ، با من
هم راه و هم سايه ، نزديكتر از پيرهن !
باور كنم يا نه ، هرم نفسهات ُ ؟
ايثار تن سوز نجيبِ دستات ُ ؟

چقدر لهجه عواطف التيام بخش تو رُ بلده :

بذار سر روي سينه م ، گريه سر كن
از اون شب گريه هاي تلخ هق هق
بذار باور كنم يه تكيه گاهم ،
براي غربت يه مرد عاشق !

و چقدر خوب مي فهمه كه تو، توي فرصت تنهايي هات ، عاشق تري و دلتنگ تر :

چه عذابي داره بي تو ، تنِ سنگ فرشا رُ شستن
واسه گم كردن لحظه ، دل به آشپزخونه بستن !

از اين دست مثالها توي ترانه هاي جنتي عطايي فراوونه ، با خوندن ترانه هاش كه مكتوبن يا شنيدن بسياري كه همراه موسيقي هستن شگفت زده تر از اوني مي شم كه بگم ايرج جنتي عطايي حس زنانه رُ فقط خوب مي فهمه ، چرا كه اونقدر در بيان اين عواطف استادانه عمل مي كنه كه تو يادت مي ره اين ترانه ها رُ يه مرد نوشته !
ترانه آشپزخونه جنتي عطايي حقيقتاً من رُ به ياد خودم آورد ، طوري كه احساس كردم بايد يه ترانه با همين مضمون بنويسم ، جالب تر اينه كه وقتي بيت ترجيع ترانه رُ نوشتم ديگه نتونستم ادامه بدم تا دو سال بعد كه همه ترانه رُ در عرض بيست دقيقه نهايتاً توي يه كافي شاپ وقتي به انتظار دوستي نشسته بودم نوشتم ، به همه كاستي هاي اين ترانه واقفم ولي دلم نيومد واسه اينكه توي وزن درست تر جا بدمش حرفامو سانسور كنم اونم با علم به اينكه اين ترانه (حداقل اينجا يعني داخل ايران عزيزمون) قابليت اجرا نداره !
استاد اين جسارت رُ به من ببخشن كه با وجود تمام نقصان هايي كه در اين ترانه هست اونو به شما تقديم كنم :

آشپزخونه

توي آشپزخونه انگار تنها مونديم من و ظرفا
توي آيينه بشقاب ، عكس يه دختر تنها !
راه مي افتم توي خونه ، از اتاق تا تهِ راهرو
كاش خودت رُ اينجا داشتم ، نه تو هر قاب عكسي از تو !
كاش مي شد لباساتُ من مي شستم ، اتو مي كردم
روزا دنبالِ جورابات ، تو اتاقا رُ بگردم !
واسه برگشت ِ تو ، آينه ، منتظر با من بمونه
ساعتِ اومدنت رُ حتي زنگِ در بدونه !

چي مي شد اين منِ ساده ، توي خونه تو باشه ؟
واسه تو چايي بريزه ، واسه تو بشينه ، پاشه !

كاش مي شد براي شامت هرچي دوس داشتي مي پختم
وقتي مي رسيدي از كار ، دردامو به تو مي گفتم !
بي تو هر لحظه عذابه توي اين خونه تاريك
اسم خوبتُ نوشتم ، روي آينه با يه ماتيك !
اينجا سوت ِ بي صدايي واسه من آواز مي خونه
قلب من داره مي ميره ، هيشكي اين و نمي دونه !

چي مي شد اين منِ ساده توي خونه تو باشه؟
واسه تو چايي بريزه، واسه تو بشينه ، پاشه !