آشپزخانه باید نام قدیمی زندان های زنانه باشد، لا اقل من این طور فکر می کنم، کسانی که در

زندگی می کنند بیشترینشان اینگونه می اندیشند که آشپزخانه یک زندان است با پنجره های باز.

نگاه منحصر به فرد آقای جنتی عطایی به زن و آشپزخانه این ترانه را از حد معمول فراتر برده است، همخوانی شکل گرفته بین عنوان و محتوا بیان گر این موضوع است.

گاهی وقت ها عنوان ها از محتوا فرار می کنند همین طور گاهی وقت ها بلعکس ، اما در این ترانه پیوند عمیقی بین عنوان و محتوا وجود دارد که این نشانگر قدرت ترانه سرا است.

آقای جنتی از زاویه ای انسانی شخصیت زن و مشکلات روحی قهرمان را به تصویر می کشد.و با فضا سازی بسیار عالی در تبیین دنیای تنگ زنانه می کوشد.

با کلاماتی مثل:
سنگ فرش، جارو، ظرف ، هوای بی رمق، طرح تنهایی کاری می کند کارستان. به نظر من باید از ایشان و نگاهشان تشکر کرد که شخصیت زن را تا حد جنسیت پائین نمی آورد. باید از ایشان تشکر کرد برای نامیدن محترمانه اسم زن. شاید این طور به نظر برسد که من فمنیست هستم و از زن دفاع می کنم اما این طور نیست، من زن و مرد را برابر می دانم ، با این همه واقعیت چیز دیگریست تعادل این تساوی در واقعیت به هم خورده است و آشپزخانه زندانی است برای زنان. برای زنانی که بی آنکه جرمی مرتکب شده باشند محکومند.
این زنان در زمان های قدیم محبوس تر و کوچکتر بودند اما در حال حاضر وضع بهتری پیدا کرده اند اما اضافه کنم مطمع نظر آقای جنتی عطایی بیشتر آشپزخانه ایست که در جوامع بسته وجود دارد و این ترانه نیز توصیف و شرح حال زنان در جوامع سنتی است. یعنی این عنوان که معنای زندان را می دهد در تمام جوامع تعریفی این چنینی ندارد. ایرج جنتی عطایی بسیار هوشمندانه دلسردی ها و غم گنانگی های زنانه را در این ترانه به تصویر کشیده است کاری که تنها از او برمی آید. تنها اوست که این چنین حس زنانه را می تواند در ترانه هایش جاری کند.
احساسات زنان در این شعر به یک ماهی تشبیه شده که درون تنگ قرار دارند آیا آنها سفر دریایی خوبی خواهند داشت؟