ای حنجره بریده با خنجر مدارا!
سرود تازه سر کن از خشم مردم ما!
"ایرج جنتی عطایی"

به یاری و لطف همراهان، گل سرخ ترانه در این مدت کوتاه جای خود را در میان علاقه مندان به ترانه باز کرده و تریبونی شده است برای ترانه بیدار و همچنین خوشحالیم که دوستان این نشریه را از انگ یک‌سویه‌نگری مُبرّا دانسته اند.. در همین شماره ای که پیش رو داریم همانند شماره های پیشین دوستانی در نوشته هایشان دیدگاه های انتقادی نسبت به بعضی از ترانه های ایرج جنتی عطایی داشته اند. این نشریه با صداقت به نقد و بررسی و کنکاش آثار ایرج جنتی عطایی به دور از هر تعصب و تحجری می پردازد.

ایامی که پیش رو داریم مصادف است با سالگرد سرکوب جنبش دانشجویی، متاسفانه نیروی حاکم در همیشه تاریخ تنها به دنبال عده ای چاپلوس و متملق برای خویش بوده و تنها به آنها مجوز فعالیت مثلاً سیاسی و نفس کشیدن داده است و هر حرکت و صدای دیگری را تحمل نکرده و به عناوین مختلف در نطفه خفه کرده است.
اما به گواه تاریخ حقیقت جویی و حقیقت خواهی به ثمر خواهد نشست، دیر و دور نیست آن روز.

سیاه پوشا

با اينكه
دارن سياپوشا
از تویِ شطِ كوچه ها
جمع ميكنن
ستاره هایِ پَرپَرو

با اينكه
دارن عزادارا
از زيرِ آوار و
جنون
در ميارن
كفتراي خاكسترو

با اينكه
بویِ تفتيش و
خون
پيچيده
تویغ قصه ها
با اينكه
صدایِ انفجار
مرثيه خونه همه جاا
هنوزم
ميشه قربانیِ اين وحشتِ منحوس نشد

هنوزم
ميشه تسليمِ شب و
!اسيرِ كابوس نشد
ميشه باز
سنگر از ترانه ساخت و
به قُرُق سر نسپرد
هنوزم
ميشه عاشق شد و
از ستاره
!مايوس نشد

با اينكه
داسِ دلهره
گردنِ اين دقيقه ها رو
ميشمره
با اينكه
آينه
از شب و
گريه
پُره
با اينكه
تو ماهتاب و
آب
صدایِ
كوچِ و
شتاب
با اينكه
تو پستویِ ذهنِ همه كس
ردِ گريزه و
قفس

هنوزم
ميشه قربانیِ اين وحشتِ منحوس نشد
هنوزم
ميشه تسليمِ شب و
!اسيرِ كابوس نشد
ميشه باز
سنگر از ترانه ساخت و
به قُرُق سر نسپرد
هنوزم
ميشه عاشق شد و
از ستاره
!مايوس نشد


(( ایرج جنتی عطایی))