آرش افشار
متولد 1360 تهران

کارشناسی روان‌شناسی بالینی

هنرآموخته‌ی فیلم‌نامه‌نویسی در حوزه‌ی هنری

هنرآموخته‌ی سلفژ و آواز پاپ، زیر نظر حمید پناهی

ترانه سرا

روزنامه‌نگار نشریاتی از قبیل:

مجله‌ی هفتگی سینما، روزنامه‌ی شرق، هفته‌نامه‌ی نیمرخ و...www.arashafshar.com

ترانه‌ی ایرج جنتی عطایی، گذشته از آن‌که همواره با ویژگی‌های «پختگی» و «فخامت» از ترانه‌های دیگران

متمایز شده، اغلب از «جوانانگی» نیز خالی بوده است. این البته به ترانه‌های دوران سالخورگی شاعر منحصر نمی‌شود و مروری بر کارهای گذشته نشان می‌دهد که غالب ترانه‌های دوران جوانی او علاوه بر پختگی زبان و بیان، سالخورده نیز هستند. اما چند سالی است که قاعده دیگر شده و با آثاری متفاوت از این ترانه‌سرا رو‌به‌روییم. این تازگی و تفاوت به‌ویژه در دو اثر آخرین بیژن مرتضوی، چشمگیر است؛ ترانه‌‌های «لوند» و «ساعت» آغاز‌گر فضایی نو بودند که در آلبوم «به من چه» نیز جریان دارد.
در این آثار، جنتی عطایی، هوشمندانه به فضای ترانه‌های روز نزدیک می‌شود بی‌ آن‌که از جایگاه خود در ترانه‌ی نوین فارسی عقب بنشیند. به کارگرفتن عبارت‌ها و اصطلاحات رایج در گفتار روزمره، گرچه در ترانه‌ی ما بی‌پیشینه نیست اما در سال‌های اخیر بیش از حد تعادل، رواج داشته است.

جنتی عطایی اما این عبارات را در آثاری به کار برده‌است که به‌سان دیگر ترانه‌های روزگار ما، «شعرزدایی» نشده‌اند. تنها از این ترانه‌سرا بر می‌آمد که واژه‌ی «لوند» را آن‌طور ظریف و سزاوار در متن ترانه‌ای جدی (و نیز شادمانه) بیاورد و اکنون هم اوست که در آرایش جادویی کلماتش «ما رو دست کم نگیر» و «به من چه» را نیز جا می‌دهد.
در کنار همین حس و حال تازه است که ملودی‌ها و فضاهای موسیقیایی متفاوت نیز امکان همراهی با ترانه‌ی او را پیدا می‌کنند. ترانه‌ی جنتی عطایی اکنون از انحصار آهنگ‌های غمگین و نوحه‌وار (و حداکثر حماسی) بیرون آمده و در شکل‌های گوناگونی شنیده می‌شود. این خوبی دیگری است که به خوبی‌های کار این ترانه‌سرا افزوده شده است ... اما یکی دو حرف از جنس نقد و اشکال هم هست که در فرصتی بهتر گفته خواهد شد.


این چند خط که شاید نام یادداشت هم برایش بزرگ باشد، در فرصتی کوتاه و پرمشغله نوشته و دستخوش حوادث غریبی شد و به‌ناگزیر فاصله‌‌ای بسیار با یک مقاله یا نقد جدی دارد.