در طول تاریخ ستمی که بر زنان رفته است آنچنان طبیعی جلوه می کند که ما از حدود آن آگاهی نداریم و سنت آنچنان پرده ضخیمی بر روال زندگی زنان گسترانیده است که خود زن نیز آن را پذیرفته است.سعی من همیشه بر این بوده است که نقدی همیشگی بر حس ها دردها و آلام زنان داشته باشم . همیشه در کنار قبول بنیان زیستی زنان همچون مادران و خواهران که روحشان مانند جسمشان پوشیده در حجاب مقنعه و چادر است ، تکرار همیشگی آشپزی، خانه داری و بچه داری را به اجبار نمی پذیرم. طبیعی انگاشتن این نقش به بررسی جهانی که زنان نیز ساکن آن هستند برای ما فراموش شده است.ایرج جنتی عطایی با بیش از سی و اندی سال از جامعه ای که خود را پیش قراول نهضت دفاع از حقوق اجتماعی زنان می داند با رویکردی روشنفکرانه در ترانه هایش حضور زنان را به دور از فحاشی های معمول در حد بوسه و چه و جه به حجو می نشیند.به نگاه زیر دستی زنان اعتراض می کند. حسی زنانه که فقط زنان آن را درک می کنند این بار جنتی عطایی در ترانه هایش حس می کند و در بال موسیقی می نوازد.به دور از ماه پیشونی قصه ، به دور از یک خواب شیرین فقط برای یک لحظه تسکین مروری بر آثار این اسطوره ی ترانه ی ایران خواهیم داشت.